Kömür Gözlüm – Karacaoğlan

Esti seher yeli söküldü seller
Gidiyorum kömür gözlüm ağlama
Ağlamanın vakti geçti, ne çare
Kemend atıp yollarımı bağlama

Yolunu yolumdan ayırdı Ganî
Gelin, gurbet ile gönderin beni
Şu başım oldukça unutmam seni
Ben yârsızım deyi yanıp ağlama

Sana derim, sana, kaşı kemanım
Büküldü kametim, geçti zamanım
Gidiyorum yedi benli ceranım[1]
Yârim gitti deyi yürek dağlama

Karac’oğlan der ki yârim salınır
Bir ah çeksem yüce dağlar delinir
Yüreciğim bölük bölük bölünür
Yaş döküp de arkam sıra çağlama


Kaynak: Mustafa Necati KARAER, Karacaoğlan, s.64-65, Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları, 1988, Ankara


[1] Nüshada geçen ifade “Ceramm” şeklinde idi. Böyle bir kelime bulunmadığından, şiirde düzeltme yapma gereği hasıl olmuş ve bu kelimenin yerine “Ceran” kelimesi uygun görülmüştür. Ceran: Sevimli, uzun boylu, güzel gözlü insan yahut hayvan (TDK). (Tarih ve Şuur)

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir